Bart Kok

Ik ben in 1959 geboren op Curaçao als jongste in een onderwijsgezin van vijf. Mijn jeugd bestond uit zwemmen en spelen in de zon op het strand. Alhoewel er ook schaduwen waren, zoals een zware operatie toen ik anderhalf was en de bizarre ervaring als blanke gediscrimineerd te worden.Toen ik negen jaar oud was gingen we terug naar Nederland omdat mijn oudste broer Paul naar de middelbare school ging. In Nederland bleek discriminatie ook om te kunnen draaien, nu was ik dat opschepperige jongetje met verhalen over knuku en kabrieten, de enige wereld die ik kende. Dus deed ik maar waar ik goed in was: hoge cijfers halen. En natuurlijk luisteren naar de muziek van de Beatles. Luisterend naar het prachtige talent van mijn broer Tom, leerde ik mezelf op het gehoor gitaar spelen, dromend over componeren en hits maken. 

Inmiddels - na enige ervaringen met publiciteit - weet ik dat ik wel mooie trillingen de wereld in wil sturen, maar ik leef liever gewoon mijn leven zonder al die poespas van de media. Ik heb gymnasium bèta gedaan op het Baarnsch Lyceum. Daar is de basis gelegd voor fascinatie met de oorsprong van taal. Toen ik laatst bijvoorbeeld het woord ‘fiasco’ zag staan, heb ik net zolang gezocht tot ik de oorsprong van het woord achterhaalde in een encyclopedie van 1953. In de glasblazerij gaat het er namelijk om een boutiglia te blazen (bouteille in het Frans). Als je nu te hard blaast, zakt de slanke fles van onderen uit in een lompe bal en wordt het een flasco! Op het Baarnsch Lyceum ontwikkelde ik ook een blijvende allergie voor poeha en onechtheid. In 1977 ging ik Politicologie studeren in Nijmegen, na hele gevechten met decanen en leraren en leraressen die vonden dat mijn talenten in scheikunde en talen niet teloor mochten gaan. Maar ja, als je de wereld wilt verbeteren, kon je het beste in het centrum van de macht beginnen, dacht ik toen. Al gauw werd me duidelijk dat al die machtsspelletjes van de mensen om me heen niks opleverden behalve een boel schade en oneerlijkheid. Sindsdien leer ik mensen dat geweldloze communicatie en samenwerking veel beter werken dan manipulatie en macht.Voor mij is het samen heel belangrijk en dan vooral het oprecht zoeken met elkaar in contact te blijven.

Waar word ik warm van? In boze zin bijvoorbeeld van de levensverwachting van 26 jaar voor iedere mens die geboren wordt in Siera Leone. En van mensen die anderen alleen maar gebruiken. En van compromissen. En van de norm ‘het doel heiligt de middelen’. En van mensen achterlaten zonder omkijken, zonder zorg. En van mensen die zich erbij neergelegd hebben dat er nou eenmaal altijd oorlog en honger zal blijven. Mooie titel van een l.p. was bijvoorbeeld ‘Blows against the empire’ van Jefferson Airplane. Daar word ik positief warm van. Ieder mens die een ander onbaatzuchtig helpt. Overal waar gekozen wordt voor liefde in plaats van angst. Daar waar mensen staan voor wat ze zeggen. Realiseren is mijn lievelingswerkwoord, zowel in de zin van bewustwording als in de zin van waarmaken. Ik ben blij met elk conflict dat serieus wordt aangegaan, met elke oorlog die - ingebed in de liefde - door de betrokken partijen met de dialoog wordt uitgevochten. Ik ben blij dat ik leef!

Ik heb een sterk geloof in de niet-religieuze zin. Ik heb de drie wetten van Shiva zien werken, ik geloof in de eerbied voor ieder mens en heel het leven, ik geloof in liefde en vergeving, ik heb ervaren dat ik met God kan praten en dat Hij luistert. Ik geloof in het oprechte contact tussen mensen. En ten diepste weet ik dat we elkaar leren serieus nemen in liefdevol contact, en we zo - tijdig - een wereld gaan bouwen waarin harmonie heerst voor alle mensen. We hoeven er alleen nog een paar dingen voor bij te leren.