Over zelfreflectie

De norm van zelfreflectie:

Ik ben zelf 100% verantwoordelijk voor al mijn daden en de resultaten die daar al dan niet uit voortvloeien.

“Zelfdiscipline in zelfreflectie is het toppunt van zelfrespect.” (Merijn)

Discipline (letterlijk vertaald: het leren) in reflectie (letterlijk vertaald: het ombuigen naar) is het toppunt van respect (letterlijk vertaald: het omkijken naar).

Mag ik dus altijd in lering naar mijzelf omkijken, dan kijk ik altijd om naar mij, dan laat ik mijzelf dus nooit achter.

Ik sta mijzelf dus toe volledig mij te zijn, met alle eigenschappen en gedragingen.

Wij zijn over het algemeen geconditioneerd om terug te kijken in schuld en niet in lering. Zaak dus om hierin verandering te brengen. Zoals M. Scott Peck het mooi verwoordde in zijn boek ´de andere weg´:

“De neiging zich aan kritiek te onttrekken is zo enorm verbreid dat men hier kan spreken van een algemeen menselijke eigenschap. Maar uit het feit dat bepaald gedrag menselijk is volgt niet automatisch dat het daarom ook billijk, noodzakelijk of onvermijdelijk is. Het in je broek doen en je tanden nooit poetsen is ook natuurlijk gedrag, en toch beijveren we ons om onszelf en onze kinderen wat dit betreft een ónnatuurlijk´ gedrag bij te brengen. Het is de bedoeling dat het onnatuurlijke gedrag hier onze tweede natuur wordt. Eigenlijk zou je zelfdiscipline kunnen defniëren als het aanleren van onnatuurlijk gedrag.”