Flamingo's

Als Antilliaan ben ik natuurlijk zeer geïntereseerd in flamingo’s. Zo was er een paar jaar geleden een documentaire op de BBC over flamingo’s. Het was prachtig ! De lucht werd donkerroze toen de zwerm flamingo’s opsteeg om op weg te gaan naar de zoutmeren. Ze streken neer en begonnen in een drukte van belang te snavelen en nestelen. Toen kwamen er eieren. De eieren kwamen uit. De kleine flamingo’s wankelden hun eerste stapjes. Ze leerden lopen en vliegen en toen ze ervoor klaar waren, steeg de hele zwerm op en vloog er vandoor. Even werd de lucht weer donkerroze en toen restte slechts de stille zoutpannen. Ik liep al naar de televisie om hem uit te zetten, maar tot mijn verbazing ging de documentaire door. De camera’s bleven draaien en registreerden hoe de achtergebleven eieren uitkwamen. Kleine flamingo’s wankelden uit het ei. Maar er was niemand meer om ze te helpen ! Het was zo zielig om die onschuldige, hulpeloze diertjes te zien strompelen met zoutklompen om de dunne pootjes. Eén voor één stierven ze een smartelijke dood en werden ze opgegeten door de gieren. Ik heb ontzettend gehuild. Sinds die tijd heeft respect voor mij een dieper gevoel, een diepere, essentiële betekenis. Mensen zijn altijd onderweg naar een volgend doel. We kennen allemaal het spelletje ‘ik ga op reis en ik neem mee’. Maar sinds die flamingo’s geldt voor mij de check ‘ik ga op reis en wat laat ik verzorgd achter’. Het langs elkaar heen leven treedt in deze samenloze samenleving al veel te veel op. Dankzij de flamingo’s van de BBC kijk ik om met aandacht naar wie en wat ik achterlaat. Heel waardevol is dat ik ook het kind in mij niet meer zomaar achterlaat. Elke keer als ik mijn gevoel negeer, laat ik mezelf achter. In de loop van de jaren ontstaat zo een hele schare aan kinderen in mij die ik heb achtergelaten. Door mijn gevoel te mogen uiten, kom ik weer in contact met al die achtergelaten kinderen in mij en gaan we samen op pad.