Doe maar gewoon - Hans Kaldenbach

Diverse boekjes zijn er al geschreven over Nederlanders; humoristisch, flauw, cynisch, niet herkenbaar. Dit is de eerste waarin ik mezelf en mijn mede-landers herkende. Dit is een boekje dat is geschreven voor niet-Nederlanders die willen begrijpen wat wij als Nederlanders
doen. Ook is het geschreven voor Nederlanders die eens in hun eigen spiegel willen kijken. En dat laatste is de reden dat ik over dit boekje een recensie schrijf: we hebben allemaal een gigantische collectieve blinde vlek.

Collectieve blinde vlek? Wat was ook alweer een blinde vlek? Dat is een gedraging die je zelf niet ziet, iets dat je doet uit gewoonte. En iets dat je verhindert je doel te bereiken. Hoe belangrijk is het dus om eens te kijken welke collectieve blinde vlekken wij als Nederlanders hebben: welke gedragingen hinderen mij als individu? Want het hebben van gewoontes is een menselijk iets. Ook het hebben van hinderlijke gewoontes.

Maar hoe verraderlijk is het om je te hinderen aan verstoringen in die gewoontes, lees ‘iemand die zich niet houdt aan wat ‘gewoon, normaal’ is!!

Het gebruiken van de Nederlandse Norm als excuus voor het laten weglopen van je eigen energie is een zeer veelvoorkomend euvel. En ik wil nu eens een lans breken voor het ophouden met stellen van eisen aan je omgeving ‘omdat het nou eenmaal zo hoort’ of het afzien/overleven omdat ‘je nu eenmaal niet alles kunt hebben’ of dat je ‘jezelf nu eenmaal af en toe moet opofferen’.

Waarom is dat nou zo belangrijk? Ga nou eens na; als jij jezelf stoort (mateloos ergert) aan iets dat een ander doet, dat wat niet ‘hoort’. Of je ergert je als iets niet gebeurt zoals het ‘hoort’? Wie heeft daar nou last van? Wie verliest daarop energie? Jijzelf…en zou je die energie niet liever gewoon aan iets leuks besteden?

Eigenlijk is het ook al lang bekend, dat elk land, elke cultuur zijn gewoontes heeft. Het is alleen een enorm verschil of je het als excuus gebruikt, of dat je het als bewustwording aanneemt en er je lering uit trekt.

Concrete voorbeelden die ik uit het boekje haalde waarin ikzelf herkende dat ik er energie op verlies wanneer ‘men’ er zich niet aan houdt:
Dicht bij me in de buurt komen, niet op tijd komen, elkaar niet laten uitpraten, om de hete brij heendraaien. Zo las ik ook over gewoonten hier in Nederland die ik niet heb, maar waarvan ik me bewust ben dat mensen zich eraan storen als ik me buiten de norm gedraag.

Dit zijn dus gewoontes die in andere culturen WEL normaal zijn. Wat zou het handig zijn als we gewoon eens onze individuele norm zouden stellen……levert veel energie op.

Merijn Panhuijsen